Oruç Aruoba

Aceleyle gelip geçer Martı
oysa

biryere gitmez.

demiş ki "naked brunch"

"yaşayıp göreceğiz işte, nasıl olsa bu hayattan canlı çıkılmıyor"

"Ruh tamircisi"

Sakuralar ağlıyor

Lady Blue

2011

Imagination is everything

Frida ve Diego

africa quote

“Every morning in Africa, a Gazelle wakes up. It knows it must run faster than the fastest lion or it will be killed. Every morning a Lion wakes up. It knows it must outrun the slowest Gazelle or it will starve to death. It doesn't matter whether you are a Lion or a Gazelle... when the sun comes up, you'd better be running”

Biz iyiyiz baba...

Ho amcanın çocukları..

baby peribacaları ve Gaudi

Gaudi ve peribacaları

"İstanbul'un bu kaprisli sonbaharlarını çok severim.Çekici, içten, neredeyse kadınsı bir kararsızlığı vardır, sanki ruhunun her anını, her çizgisini, her titreşimini göstermek isteyen bir telaşla bir halden bir başka hale geçer.Bazen güneş ışıkları içinde yürürken aniden ortaya çıkıveren bir bulutun titrek ve mütereddit yağmuruyla ıslanırsın, bazen çılgın sağanakların kısa sürede yerini parlak bir aydınlığa bıraktığına şahit olursun.Bahçe güllerinin açmaya hazırlanan tomurcuklarına ömrünü büyük bir zarafetle bitirmiş kızıl bir yaprak takılır bazen.Çocuksu sayılabilecek bir neşe, olgun bir melankoliyle iç içe geçer.Her şey belirsizdir.Şaşırtıcı sürprizlerle dolu bir anarşi hayatı ele geçirmiş gibidir.Günün her anında beklenmedik bir görüntüyle karşılaşırsın, açık ayakkabılar kalın çizmelerle yan yana yürür, güneş gözlükleri şemsiyelerin altındadır, şeftalilerle mandalinalar aynı sergide dizilidir, kuru yapraklar yeşil çimenlere dökülür, gölge ve ışık yumuşak adımlı bir raksın ritminde yer değiştirip durur.Bütün o bulutların, ışıkların, yağmurların, ölü yaprakların, taze çimenlerin, her an değişen kokuların arasında ruhun alaycı bir boşvermişlikten kederli bir endişeye duvardan duvara gezinen bir kedi gibi dolaşır.Duyguların, bütün notalarını aynı anda çalan bir piyano gibi sahip olduğu bütün sesleri çıkarır.Hayat, Gaudi'nin o eşsiz katedrali gibi dikilir karşına.Bütününe baktığında muhteşem bir yapı olarak, ayrıntılarına baktığında ise fevkalade dalgacı hatta bazen komik sayılabilecek kadar gereksiz süslerle dolu görünür sana.Acaba hayata en çok benzeyen şey, Barcelona'daki o katedral mi diye düşünürsün.Ben o katedrali ilk gördüğümde gökyüzünden inmiş bir yaratığın gözlerine bakar gibi şaşkınlıkla, dehşetle, hayranlıkla bakmıştım.Katedralin karşısına dizilmiş ucuz mallarla dolu işportaların arasında durup uzun uzun onu seyretmiştim.Bu büyük mabedin ince kulelerinin tepelerine üzüm salkımları, çilekler yerleştirilmişti, giriş kapısının üstündeki İsa heykelinin bir yanında bir inek, diğer yanında bir eşek başı vardı.Katedralin duvarları, hayata saldırır gibi fırlayan sivri uçlu taşlardan yapılmıştı.Bir masala benziyordu.Siyah pelerinli cadıların mağarası da olabilirdi, iyi kalpli perilerin şatosu da...Bu kadar etkileyici bir şeyi ne daha önce ne de daha sonra gördüm.Üniversiteden mezun olurken kendisine diplomasını veren profesörün, "bu diplomayı bir çatlağa mı yoksa bir dahiye mi veriyoruz, bilmiyorum, bunu zaman gösterecek" dediği bu Katalan mimar, benzersiz katedralini bir planı olmadan, yalnızca sonsuz hayalgücünün zihninde yarattığı görüntülere dayanarak yapmıştı.Bütün ömrünü vermiş ve bitirememişti, arkasında da bir plan bırakmamıştı.Acaba, tanrı da dünyayı böyle mi yarattı diye düşünmüştüm.Bir planı olmadan, sadece hayalgücüyle...Muhteşem bir masal gibi...Bazen ürkütücü, bazen sevimli, bazen kederli, bazen şen, bazen öfkeli, bazen sevecen; her baktığın yerden başka bir duygunun cezbesine kapıldığın bir şaheser.Gaudi'nin yaptıklarıyla hayat birbirine çok benziyordu.Ve Gaudi, tanrı gibi yapayalnız yaşamıştı, yardımcıları vardı ama bir eşi yoktu.Eserleri anlaşılamayan bir sihre sahipti.Parça parça baktığında, "kitsch" denilen o aşırı süslü hatta çirkin ayrıntıları görüyordun ama o çirkinlikler bir araya gelip nasıl olduğu kavranılamayan bir büyüyle muhteşem bir abideye dönüşüyordu.Sonra Gaudi'nin yaptığı bütün binaları gezmiştim.Düz olan hiçbir şeye tahammülü yoktu.Duvarlar bile düz değildi.Ve, birden şu tuhaf gerçeği fark ediyordun, doğada da düz bir şey yoktu.İddialara göre de Gaudi doğanın bu "düzenden uzak düzeninden" etkilenmişti.Romatizmalı, huysuz bir çocuk olduğundan yapayalnız büyümüş, oynayacak arkadaşı olmadığından dağ bayır dolaşmış, doğayı incelemiş, deniz kabuklarından, ağaçlardan, ıstakozlardan etkilenmişti.Çirkinlik karşısında bu kadar korkusuz davranan, o çirkinlikleri inanılmaz bir güzelliğe çevirebilen başka bir insanoğlu tanımadığımı söylemeliyim.İnsanlık tarihinin tanrıya en çok benzeyen üyesi herhalde bu tuhaf ve yalnız adamdı.Aynı yarımadada doğmuş diğer "çılgın" dáhiler, Picasso, Dali, Miro, onun yanında "yetenekli" ve iyi çocuklar gibi kalıyorlardı.Gaudi'de, çirkinlik, güzellik, vahşet, saldırganlık, saflık, masumiyet, karmaşa vardı.İlk eserlerini yaptığında çok alay edilmiş, çok eleştirilmişti.Bir binasının yıkılması için dilekçeler bile yazılmıştı.Eğer tanrının "meslektaşları" olsaydı sanırım o da dünyayı yaptığında aynı eleştirileri alırdı.Kaprisli ve alaycı bulurlardı onu.Gaudi'nin binalarına baktığınızda da küstah bir alaycılık seziyordunuz.Bir ev yapmıştı, içinde bir tek düz duvar yoktu, çatısı geniş basamaklardan oluşuyordu, bacaları maskeli haydutları andırıyordu.Onun, bizim peribacalarından esinlendiği söyleniyordu.Bu sonbahar günlerinde hayat bana Gaudi'nin eserleri gibi gözüküyor, karmaşık, eğlenceli, masalsı, ürkütücü ve çekici.Onun duvarlarından fırlayan taşlar gibi garip cümleler fırlıyor zihnimden."Bir kadının arada bir kalbini kırmalı" diyen bir film kahramanının sözleri görüntülerin arasından çıkıveriyor.Bunu söyleyen bir kadındı.Aslında çirkin sayılabilecek bir cümle unutulmaz bir katedral gibi yerleşiyor insanın hafızasına."Bir kadının arada bir kalbini kırmalı."Niye?Bilmiyorum.Ama bunu söyleyen kadını dinlediğinizde çok ikna edici geliyor.Bir bağın, bir sevginin, bir aşkın gelişmesi, büyümesi, yerleşmesi için sanki "arada bir kadının kalbini kırmanın" gerekliliğine inanıyorsunuz.Böyle yapmalı mı gerçekten?Kadınları arada bir üzmeli mi?Böyle bir duyguya ihtiyaçları mı var kadınların?Tanrı, Gaudi'nin babası, kendi katedrali olan hayatı inşa ederken kulelerden birinin üstüne böyle bir duygu mu yerleştirdi?Sürekli bir memnuniyet, düzen, hiçbir sınırla kesilmemiş bir şefkat sıkıcı mı geliyor?Bir aşkta hiç düz duvar olmamalı mı?Hep eğik, eğimli, şaşırtıcı hatta ürkütücü kıvrımlarla mı ilerlemeli?Kadınların bana bunu anlatmasını isterdim.Neredeyse hiçbir düz hat yaratmayan tanrı, düz ve düzenli bir duygu da yaratmamış mıydı?Her şey, bu sonbahar günleri gibi, Gaudi'nin binaları gibi karmaşık, kaprisli ve alaycı olabilir miydi?Belki de bazen kadınların üzülmelerine yardımcı olmalı.Öyle diyordu o kadın, "bazen kadınların kalbini kırmalı..."O kalp kırıklığının yarattığı karanlık çöküntü, çevresindeki sevgiyi, düşkünlüğü, şefkati daha berrak ve çekici gösteriyordu belki de.Gaudi'nin duvarlardan fırlayan taşları nasıl masalsı bir hava katıyorsa yaptığına, belki de kalp kırıklıkları, üzüntüler, acılar da duyguların masalını yaratmak için gerekliydi.Kadınların "düz" şeyleri sevmediğine inanırım.O düzlükte bir rahatlık bulsalar da asla düz bir şeye bağlanmayacaklarını düşünürüm.Acaba o kadın bunu mu söylemek istiyordu?"Bir kadının arada bir kalbini kırmalı."Saçma bir cümle gibi bu... Ama bir gül tomurcuğuna takılmış ölü bir yaprak da saçma, bir deniz minaresinin görüntüsü de saçma, Gaudi'nin katedrali de saçma, hatta biraz daha ileri gidersek hayat da saçma.Gençliğinde giyimine çok dikkat eden Gaudi, yaşlandığında yapmakta olduğu katedralin bir köşesine yerleşmiş, insanlardan uzak, bakımsız ve özensiz giysilerle yaşamaya koyulmuştu ve 74 yaşında bir tramvayın altında kaldığında onu kimse tanımamış, "yaşlı bir berduş" gibi bir hastanenin bir köşesine atılmıştı.Orada öyle ölmüştü.Bu saçma değil mi?Gaudi'nin eserlerine baktığınızda çirkinlikle güzelliğin nasıl birbirine dönüştüğünü görüyordunuz, belki hayat da saçmalıkla anlamlılığın birbirine dönüştüğü bir yapıdır.Gaudi'yi yaratan tanrı yarattı bu dünyayı da...Istakozları, salyangozları, at kestanelerini, dikenleri, sarmaşıkları, eğri büğrü dalları yaratan da aynı tanrı.Koskoca yeryüzünde bir tek düz ağaç dalı yaratmamasına ne diyeceğiz?Ağaç dallarının hepsi eğri olmalı....Kadınların arada bir kalbini kırmalı.Arada bir üzmeli onları.Sorsak, "evet öyledir, arada bir kalbimizi kırmalı erkekler" diyecek bir kadın bulamayız.Ama, kalbini hiç kırmamış bir erkeğe deli gibi aşık olmuş bir kadın bulabilir miyiz, ondan da kuşkuluyum.Bu sonbahar günleri...Karmaşık, telaşlı, kaprisli günler.İnsanın ruhunu ve zihnini, güneşli yağmurlar gibi saçmalıklarla eğlendiriyor.Duygularınız ve düşünceleriniz düzenini, düzlüğünü kaybediyor.Gaudi'nin katedraline benziyoruz hepimiz.Cadı mağaralarıyla, peri şatoları aynı ruhta toplanıyor.Ve tuhaf cümleler hatırlıyoruz.Çok dindardı Gaudi.Yatak odasını gördüm, orada bir dua köşesi vardı.Onun elinden çıkan bir kilisenin kuleleri ise şekerden yapılmış gibi rengarenk ve komikti.Hangi güven ona bir kilisenin kulesini öyle yaptırmıştı?Çirkinlikten ve saçmalıktan korkmama gücünü ona kim vermişti?Çirkinlikten ve saçmalıktan korkmayan bir kudret herhalde.Saçma gözüken cümlelere dikkatle bakmalı.Bazen şaheserler o saçmalıklardan çıkıyor çünkü.Belki de arada bir kırmalı kadınların kalplerini.Hayatımda gördüğüm en etkileyici şaheser, saçmalıklardan ve çirkinliklerden oluşabiliyorsa, belki de aşk da kalp kırıklıklarından, acılardan oluşuyordur.İstanbul'un bu kaprisli sonbaharlarını çok severim.Böyle günler saçmalamaktan, saçmalıktan korkmamamı hatta onları sevmemi, Gaudi'yi ve tuhaf cümleleri aynı rahatlıkla hatırlamamı sağlıyor.Bir katedrale benziyor hayat.Taşları diken diken bir katedral.Saçma, çirkin, eğlenceli bir şaheser.Öyleyse, arada bir kırmalı kadınların kalbini.Belki de hiçbir dalı düz yapmayan tanrı böyle istiyor. " Ahmet ALTAN

7 th continent

gökkuşağının altından geçebilir misiniz?

Sonbahar,güneş,yağış,bulut,nem ve gökkuşağı...Hep karşımda kalır ,altından geçesim gelir..sadece bende mi oluşur bu duygu,acaba? ..neden altından geçmek isterim ki?...

hayata "hakuna matata" bakmak..

Gaudi'siz bir Barcelona nasıl bir Barcelona olurdu?

Barca

Peki, ağırlık gerçekten nefret edilesi, hafiflik de göz kamaştırıcı mıdır?

Yüklerin en ağırı ezer bizi, onun altında çökeriz, bizi yere yapıştırır bu ağırlık.

Yük ne kadar ağır olursa, yaşamlarımız o denli yaklaşır yeryüzüne, daha gerçek daha içten olur.
İşi tersten ele alırsak, bir yükten mutlak biçimde yoksun olmak insanoğlunu havadan hafif kılar; göklere doğru kanat açar insan, bu dünyadan ve dünyasal varlığından ayrılır, yalnızca yarıyarıya gerçek olur, devinimleri önemsizleştiği ölçüde özgürleşir.
Hangisini seçmeli o halde? Ağırlığı mı, hafifliği mi?

Jules et Jim

Görünmez Kentler

"Biz canlıların cehennemi gelecekte var olacak bir şey değil, eğer bir cehennem varsa, burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem.
İki yolu var acı çekmemenin: Birincisi pek çok kişiye kolay gelir: cehennemi kabullenmek ve onu görmeyecek kadar onunla bütünleşmek.
İkinci yol riskli: sürekli bir dikkat ve eğitim istiyor; cehennemin ortasında cehennem olmayan kim ve ne var, onu aramak ve bulduğunda tanımayı bilmek, onu yaşatmak, ona fırsat vermek."

İtalo CALVİNO

eskimeyen eskiler

VE

love the smell of the ocean

12 Temmuz 1958

"sadece bir tek hayat yaşadığımız için bu hayatı öncekilerle karşılaştıramaz ya da kusurlarımızı gelecekteki hayatlarımızda gideremeyiz; bu nedenle de ne istediğimizi bilemeyiz"

"ahmetfevzibey"

90 yaşına kadar yaşamak ister misin sorusunun bende ki karşılığı bugün ; EVET isterim .

Çünkü ; O yaşa kadar birisi hakkında tek kötü laf, sitem etmeyen

Bir olsun başkalarına” kötüyüm, oram ağrıyor, buram çalışmıyor ” demeyen

Sağlıklı bir ihtiyar olmayı başaracak kadar bedenine ve ruhunu (!) iyi bakan

Her gereksinimini son ana kadar kendi görebilen

85 yaşında erik ağacına erik toplamak için çıkıp, düşüp, yoğun bakımlık olup ve
oradan da sağ çıkacak kadar yaşamı seven

Pek çok inançlı yaşlının yaptığı gibi ölümün yolunu gözlemeyecek kadar
hayata doyamamış olan ve bunu hep belli eden

Felsefesi “herkese hı hı deyip ( özellikle eşine J) hep kendi bildiğini hınzırca yapmak”
olan

Bir gün sabah yatağında ,uykuda ,sakince , karısının yanında ölüveren

Bir ihtiyar oluyorsa eğer, yaşam en nihayetinde gerçekten güzel ve o yaşlara kadar
yaşamaya değer demektir.

Dilerim ki “Ahmetfevzibey “ gibi bir yaşamımız olsun hepimizin…..

"the sheltering sky"

"because we do not know when we are going to die; we get to think of life as an inexhaustible well and yet everything happens only a certain number of times -and a very small number really. how many more times will you remember a certain afternoon of your childhood -an afternoon that is so deeply a part of your being that you cannot conceive of your life without it? perhaps four..five times more. perhaps not even that. how many times will you watch the full moon rise? perhaps twenty and yet it all seems limitless."

"dalgaları aşmak"

"körlük" üstüne

"bence körleşmiyoruz. hepimiz körüz. körüz ama bakıyoruz. bakabilen ama görmeyen kör insanlar."

Saramago

"adalet" üstüne

Adalet

İnsansız adalet olmaz
Adaletsiz insan olur mu?
Olur, olmaz olur mu!
Ama, olmaz olsun

Özdemir Asaf

basitce bu...

Donostia

bu da "neşe" olsa gerek

Bazı müziklerde olan bir şey "neşeyi " hissetmek.Ne dediği önemli değil gözüm önüne gelen görüntü: Küçük bir İtalyan köyü ve etekleri savurarak dans eden kadınlar....


Mario Frangoulis - Luna Rossa Videosunu ekleyen: Hale - MySpace Video

tam da bu işte.....

"iyi bir film ayakkabının içinde kalmış taşa benzer" Lars Von Trier

antichrist

Nietzsche ve Lars Von Trier'in ANTICHRIST'i .Sinema işte bu.Sarsıcı.............seyirciye "akıllı" ve "insan" muamelesi yapan ...

ıhlamur

Ihlamurlar da biraz geç kaldı bu sene buralarda, oysa şehirdekiler mis gibi kokuyorlar şimdiden

MUNGAN

güzel bir gün anısına

7 Haziran 2010 sadece beraber olunmak istendiği için beraber olabilmek çok önemliydi.....

"geleneksel ahlak " üzerine Bukowski'den

"cehennem olmayabilir, ama yargılayanlar bir tane yaratabilir. insanlara çok fazla şey öğretildiğini düşünüyorum. her şey fazla öğretiliyor. başına gelenlerden öğrenebilmelisin, tepkinden. tuhaf bir sözcük kullanmak zorundayım burda… "iyi". nerden geldiğini bilmiyorum, ama hepimizin içinde doğuştan bir iyilik damarı olduğunu düşünüyorum. tanrı'ya inanmıyorum, ama içimizdeki o iyilik damarına inanıyorum. o damarı beslemek mümkün. tampon tampona trafikte biri sana yol verdiğinde sihirdir her seferinde… umut verir insana."

Sözün bittiği yer

İnsanlar beyinlerinin sadece %10`unu kullanırlar.

VE

İnsan beyninin % 80`i sudur.

VE

Salatalığın da %96'sı sudur.

Nazım Hikmet Ran

3 Haziran 1963 ve son şiiri............

Gelsene dedi bana

Kalsana dedi bana

Gülsene dedi bana

Ölsene dedi bana

Geldim

Kaldım

Güldüm

Öldüm

"kadınca "gerçekten belki de en yakışan

DOĞUM GÜNÜYMÜŞ

Benim starlarımdan...

BOB DYLAN

69 yaşında müzik yapıyor dünyayı dolaşıp kalçaları artroze olasılıkla ve belki hatta bir miktar Parkinson...Tam zamanında başladı, 2 saate yakın durmadan söyledi ve "cool" bir selamla gidiverdi..

sunset

geldim baktım ki "mütevazi" yengem de yok artık

"5 yaşlarındaydım sanırım en güzel gelindi,belki de ilk güzel gelindi gördüğüm, esmer dal gibi ince, başında tacı ne yakışmıştı. Resmini girmeliyim bulup boynu kuğu gibi ve kırılgandı. Kuzen yazmış yazacağını gene denebilecekleri demiş, iç titremesi bir tane daha."

Seni görünce içim titriyor
Sesini duyduğumda da
Yengem bana amcama olan aşkını anlatırken
‘içim titriyor’ demişti
Anlamamıştım
13’ümdeydim o zaman
Bir yengeme baktım
Bir amcamı düşündüm
İlişkilerini, bağlarını anlamaya çalıştım
Kavrayamadım, vazgeçtim
Unuttum hatta bu lafı
31 yıl sonra bir gün sana baktığımda
Yengemin bu lafını hatırladım birden
O hatırlıyor mu bilmem

Şimdi onun elleri titriyor ve unutuyor birçok şeyi

N.K
20.05.09

haylaz Timur Utku,özledim..

KOYU KIVAM
Arkamdaki dağları yitirmiştim, ufkumdaki denizleri.Beraber uyuyup beraber uyandığımız hayvanlarımızı yitirmiştim.Durmuş gibiydi içimden dışıma akan esas ırmak ve sonra.Hiçbir şey olmamış gibi yaşamıştım. Dünyadan şen bir ruh geçmişti.En son onunla gülmüştüm.Ayaklarıma yeşil otlar değmişti, üstümden beyaz
bulutlu gökyüzü yürümüştü. Ben ikisinin arasında uyumuştum.Bir çingene şarkısında kederli bir cümle şimdi bunlar.

cam kırıkları

"ağzım cam kırıklarıyla dolu,yutuyorum,tek tek"

yavaşlık ve huzur

mor salkımlar ve volkan

Mor salkımlar da açtı artık ve soğuk kuzey ülkerinden birinde yüzyıllardır sessiz duran garip isimli volkan da canlandı bugünlerde.Doğa bu işte...Bazen çok mor salkım bazen çok kızgın...